Back numbers

โลกนี้เต็มไปด้วยเส้นแบ่ง การรู้จักอีกฝั่งก็คือการรู้จักฝั่งนี้ใหม่อีกครั้ง

เส้นแบ่งที่เปลี่ยนแปรไป ผ่านเลนส์ของช่างภาพ มายุมิ โอกาดะ

ความเปลี่ยนแปลงของเมืองที่เห็นในฮ่องกง และความเปลี่ยนแปลงเงียบ ๆ ในชนบทญี่ปุ่น เหตุผลที่ฉันซึ่งลาออกจากงานการเงินมาฮิงาชิคาวะ กำลังทำนิตยสารตอนนี้

เริ่มเกี่ยววันจันทร์ หุงข้าวใหม่วันอาทิตย์ เจ็ดวันในนาของคุณซาโต้

เรื่องเต็มของคุณซาโต้ คนในไร่ตอนตีห้า ตามคำพูดของเขา

บันทึกของสมาชิกจากโตเกียวที่มาช่วยเก็บเกี่ยว

กินเซ็นได อากาดาเกะ อาซาฮิดาเกะ เดินชมใบไม้เปลี่ยนสีที่เริ่มกลางกันยายนตามลำดับ STEP

เหตุผลที่ข้าวตากมือยังคงอยู่ในยุคเครื่องอบแห้ง

หนึ่งในที่แรกที่ข้าวใหม่ของฮิงาชิคาวะส่งถึง คือครัวอาหารกลางวันของโรงเรียน

มีร้านอาหารชุดที่แขวนป้าย "เติมข้าวฟรี" เฉพาะเดือนตุลาคม

ตีห้าถึงหกโมงเช้า ในไร่ หน้าเตาร้านขนมปัง ที่จุดเริ่มเดินขึ้นเขา หน้าชั้นวางของมิจิคุซะคัง เราบันทึกหนึ่งชั่วโมงที่เมืองลืมตาพร้อมกันในสี่สถานที่

เรื่องของเจ้าของร้านขนมปัง ตามคำพูดของเขา

จุดพักรถริมทาง "มิจิคุซะคัง" ก่อนเปิดร้าน ไร่ของเมืองในวันนั้นมารวมกันบนชั้นวาง

บทนำการเดินขึ้นเขาชมพระอาทิตย์ขึ้น เรียนมารยาทบนภูเขาที่เริ่มด้วยไฟฉายคาดหัวกับไกด์ยูกิโนริ โอสึกะ

กันยายนก่อนเก็บเกี่ยว เช้าของฮิงาชิคาวะถูกห่อหุ้มด้วยหมอกที่หนาที่สุด

วัฒนธรรม "มอร์นิ่งเซ็ต" มีในเมืองนี้ด้วย จากเคาน์เตอร์ร้านกาแฟที่เปิดตอนเจ็ดโมง

จากหิมะที่ตกบนไดเซ็ตสึซัง จนออกมาจากก๊อก ย้อนรอยหลายสิบปีของน้ำ

ตั้งแต่ไถคราดจนเก็บเกี่ยว ภาพร่างของนาข้าวในฐานะวิธีใช้น้ำ

เสียงหิมะละลาย เสียงนาข้าว เสียงก๊อกน้ำ เรียงความเล็ก ๆ เกี่ยวกับเสียงน้ำที่ไหลผ่านเมือง

น้ำซุปมีแค่คอมบุกับน้ำฮิงาชิคาวะ เราไปเยือนโรงอาหารของเมือง ที่มาของสูตรในฉบับแรก

ถามผู้นำคลับสำรวจงานฝีมือ ว่า "การสร้าง" ให้อะไรกับชีวิต

สัปดาห์ที่กลางวันยาวที่สุดของปี คนในเมืองนอนดึกขึ้นอีกนิด เพราะอยากจดจำสีของนาข้าวตอนหนึ่งทุ่ม