ทำไมต้องเป็นนิตยสาร ทำไมต้องตอนนี้

ความเปลี่ยนแปลงของเมืองที่เห็นในฮ่องกง และความเปลี่ยนแปลงเงียบ ๆ ในชนบทญี่ปุ่น เหตุผลที่ฉันซึ่งลาออกจากงานการเงินมาฮิงาชิคาวะ กำลังทำนิตยสารตอนนี้

ต้นฤดูร้อนปี 2020 ฉันอยู่ในห้องพักของโรงแรมแห่งหนึ่งที่ฮ่องกง

ฉันย้ายไปทันทีหลังจากญี่ปุ่นยกเลิกประกาศภาวะฉุกเฉิน สิ่งที่รออยู่คือชีวิตกักตัวสองสัปดาห์ ข้อมือถูกสวมอุปกรณ์ส่งสัญญาณ GPS และออกจากห้องไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

สิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกถึงฮ่องกงได้ คือภาพกลุ่มผู้ชุมนุมที่เห็นจากหน้าต่างบานเล็กของห้องแคบ ๆ

วันรุ่งขึ้นหลังกักตัวเสร็จและได้ออกไปข้างนอกเสียที ภาพของเมืองก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ผู้คนที่เคยชุมนุมแทบทุกวันหายตัวไป แทนที่ด้วยตำรวจที่เดินแถวเป็นขบวนเต็มท้องถนน รถฉีดน้ำที่เคลื่อนมาพร้อมเสียงไซเรน น้ำผสมสารระคายเคืองที่พุ่งออกมา และปากกระบอกปืนที่จ่อไปยังผู้คนที่ยังคงส่งเสียงต่อไป

กลิ่นสเปรย์พริกไทยลอยมาถึงฉันที่เดินอยู่ในเมืองเพื่อหาที่พักใหม่ ในถนนมีเสียงร้องของนักข่าวที่โดนสเปรย์ดังก้อง พอเข้าตาก็เจ็บชาจนลืมตาไม่ขึ้น

ฉันได้แต่ตะลึงกับภาพที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนตามไม่ทัน

ท่ามกลางนั้น มีผู้คนที่พยายามปกป้องภาษา วัฒนธรรม และชีวิตของตนด้วยมือของตัวเอง แม้จะถูกจ่อปากกระบอกปืน ก็ยังยืนอยู่บนถนนและส่งเสียงต่อไป ภาพของพวกเขาที่พยายามปกป้องอัตลักษณ์ของตนอย่างสุดกำลัง ยังคงติดอยู่ในใจฉันจนถึงทุกวันนี้

แล้วญี่ปุ่นล่ะ

เมื่อเดินไปตามต่างจังหวัด ก็พบย่านร้านค้าที่ปิดม่านเหล็ก พบโรงงานฝีมือที่ไม่มีผู้สืบทอด พบเทศกาลที่ไม่มีผู้แบกรับจนต้องเลิกจัด คนที่พูดภาษาถิ่นก็ลดลงทีละน้อย บางพื้นที่ที่ดินราคาถูกลงถูกซื้อไปเป็นกลุ่ม และย่านทำเลทองที่เคยเป็นใจกลางเมืองก็หลุดจากมือคนท้องถิ่น

การเปลี่ยนแปลงในฮ่องกงมาถึงอย่างมองเห็นได้ในวันหนึ่ง แต่การเปลี่ยนแปลงที่เกิดในท้องถิ่นของญี่ปุ่นนั้นต่างออกไป มันบางลงเรื่อย ๆ โดยที่เราไม่ทันรู้ตัว แต่ก็เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ยิ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ช้า ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นวิกฤตได้ยาก ฉันจึงคิดว่าต้องมีใครสักคนที่ตั้งใจส่งเสียงต่อไปอย่างต่อเนื่อง

ภาพที่เห็นในฮ่องกงทับซ้อนกับภาพของต่างจังหวัดญี่ปุ่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันเริ่มงานด้านการเงินที่ฮ่องกงโดยแบกความรู้สึกติดค้างนั้นไว้ในใจ

สิ่งที่เรียงอยู่บนหน้าจอคือชื่อบริษัทและตัวเลข สิ่งที่ใครสักคนบ่มเพาะมาอย่างยาวนาน ถูกวัดและตัดสินด้วยตัวเลข ทั้งที่ฉันแทบไม่รู้จักใบหน้าของผู้คนที่อยู่เบื้องหลังตัวเลขเหล่านั้นเลย

ขณะจ้องหน้าจอ ฉันมักนึกถึงต่างจังหวัดของญี่ปุ่นและครุ่นคิด หากโรงงานฝีมือเล็ก ๆ ในท้องถิ่นมาปรากฏบนหน้าจอนี้ ฉันจะประเมินอย่างไร แนวโน้มยอดขาย อัตรากำไร และแนวโน้มในอนาคต ความมุ่งมั่นของผู้คนที่ทำงานที่นั่นไม่ปรากฏที่ไหนเลย ฉันอาจตัดสินโดยไม่ลังเลว่าตลาดที่หดตัวลงไม่มีอนาคต

บริษัทเล็ก ๆ ที่ถูกมองข้ามเพราะดูแต่ตัวเลข มีมากมายนับไม่ถ้วนในญี่ปุ่น

แน่นอนว่าตลาดอาจหดตัวลง เมืองก็อาจกำลังมุ่งสู่การเลือนหาย ตอนนั้นฉันมองบริษัทด้วยไม้บรรทัดเพียงอันเดียวคือตัวเลข และไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นได้ที่นั่น

แต่ความเป็นไปได้ไม่มีเหลือจริง ๆ หรือ

ฉันอยากพิสูจน์ด้วยตาของตัวเอง

ฉันขอลางานแบบฝืน ๆ แล้วเดินทางไปทั่วญี่ปุ่น ทางใต้ตั้งแต่เกาะคุเมะ ทางเหนือถึงเมืองฮิกาชิกาวะในฮอกไกโด ฉันได้เห็นทั้งชุมชนที่ร่องรอยของผู้คนแทบเลือนหาย และเมืองที่ยังเหลือความคึกคัก

ความต่างของแต่ละเมืองปรากฏออกมาในท่าทีและระดับสายตาของผู้คนที่เดินอยู่ในเมือง ภายหลังฉันจึงได้รู้เหตุผลของระดับสายตานั้น

เมืองฮิกาชิกาวะที่ฉันมาถึงเมื่อสิ้นสุดการเดินทาง มีผู้คนมากมายที่กลับมาเพราะอยากทำให้บ้านเกิดเข้มแข็ง เจ้าของร้านอิซากายะใจกลางเมืองก็เป็นหนึ่งในนั้น

ระหว่างพักอยู่ที่เมืองฮิกาชิกาวะ ฉันไปหาเขาประมาณสัปดาห์ละสามวัน

เรื่องที่เขาเล่ามีความมั่นใจเสมอ อะไรดี อะไรไม่ดี อะไรเท่ อะไรไม่เท่ เขามีไม้บรรทัดของตัวเอง ไม่ได้ยืมการประเมินของใคร แต่มองเมืองนี้ด้วยสายตาของพวกเขาเองและคิดว่าเท่ ความภาคภูมิใจในเมืองซึมออกมาจากทุกถ้อยคำ พอเป็นเรื่องวัฒนธรรม ความลึกซึ้งของมันก็ทำให้ฉันประหลาดใจ

ฉันรู้สึกว่าในที่สุดก็เข้าใจเหตุผลที่ผู้คนที่เดินในเมืองมีระดับสายตาสูง ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกดึงเข้าไปในถ้อยคำที่เขาเล่า

ฉันอยากเป็นผู้เล่นในเมืองนี้ ไม่ใช่ฝ่ายประเมิน แต่กระโจนเข้าไปข้างใน และถ่ายทอดเสน่ห์ของต่างจังหวัดญี่ปุ่น ปี 2022 ฉันลาออกจากงานด้านการเงิน

ฮิกาชิกาวะมักถูกกล่าวว่าเป็นเมืองที่คึกคักในบรรดาต่างจังหวัด แต่สิ่งที่คนภายนอกพูดถึงคือผลลัพธ์ที่มองเห็นง่ายกว่า ฉันคิดว่าสิ่งที่ทำให้สายตาของชาวเมืองสูงขึ้นคือกิจวัตรประจำวันที่ดำเนินต่อเนื่องอยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา

ฉันอยากส่องแสงไปที่การดำเนินชีวิตและความเป็นอยู่ประจำวันของผืนดินนี้ อยากบอกคุณค่าของผู้คนที่ทำงานอย่างพิถีพิถันที่นั่นให้คนมากขึ้นได้รู้ และอยากให้ผู้ที่รู้แล้วร่วมสนับสนุนผืนดินนี้ในแบบของตัวเอง

หากการดำเนินชีวิตของผู้คนที่ทำงานในท้องถิ่นได้รับแสงสว่างอีกครั้ง หากมีผู้คนมากขึ้นที่ตระหนักว่าชีวิตในท้องถิ่นมีคุณค่าต่อชีวิตของตนเอง

นั่นก็จะเป็นความหวังอันยิ่งใหญ่สำหรับอนาคตของประเทศนี้

เพียงแต่ จะทำอย่างไรจึงจะเป็นเช่นนั้น คำตอบไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว และไม่ใช่สิ่งที่ฉันคนเดียวจะหาได้ ฉันคิดว่าเราทำได้เพียงตั้งคำถามกันใหม่ทุกครั้งที่ฤดูกาลหมุนเวียน ร่วมกับผู้ที่อาศัยอยู่ในผืนดินนี้ ผู้ที่มาเยือน และผู้ที่ห่วงใยเมืองนี้จากที่ไกล

ไม่ใช่โพสต์ที่ไหลผ่านไป แต่เป็นหน้าหนังสือที่สะสมไปทุกฤดูกาล การคิดเรื่องนี้ต่อไปร่วมกับทุกคน นิตยสารรายไตรมาสเหมาะสมที่สุด

บรรณาธิการและผู้จัดพิมพ์ ensembles Magazine　ไดกิ นารุโอะ