เดินยืนยันเมืองในวันครีษมายัน

สัปดาห์ที่กลางวันยาวที่สุดของปี คนในเมืองนอนดึกขึ้นอีกนิด เพราะอยากจดจำสีของนาข้าวตอนหนึ่งทุ่ม

ในสัปดาห์ครีษมายัน ดวงอาทิตย์ที่ฮิกาชิกาวะตกหลังหนึ่งทุ่ม ละติจูด 43.7 องศาเหนือ เพราะอยู่สูงกว่าโตเกียว ยามเย็นของฤดูร้อนจึงค่อย ๆ มืดลงอย่างอ้อยอิ่งราวกับเสียดาย ช่วงนี้ทางกลับบ้านของชาวเมืองจะอ้อมไกลขึ้นเล็กน้อย

หกโมงเย็น ผิวน้ำในนาข้าวเริ่มรับสีของท้องฟ้ามาทั้งดุ้น จากสีส้มเป็นชมพู แล้วเป็นม่วงอ่อน นาข้าวกลายเป็นกระจกบานใหญ่ ปูท้องฟ้าอีกผืนลงเหนือเมือง รถกระบะเล็กที่เสร็จจากงานไร่จอดอยู่บนคันนา และมีใครสักคนมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างที่นั่งคนขับเฉย ๆ

“ยามเย็นของช่วงนี้ เสียดายเกินกว่าจะเข้าบ้านน่ะ” คู่สามีภรรยาที่กำลังเดินเล่นอยู่หัวเราะ หิมะที่ยังเหลืออยู่บนอาซาฮิดาเกะรับแสงสุดท้าย แล้วก็มีช่วงเวลาหนึ่งที่มันแดงที่สุดของวัน เมื่อได้เห็นช่วงเวลานั้นแล้ว ทุกคนจึงค่อยไปรับประทานอาหารเย็น

พ้นครีษมายันไปแล้ว วันจะสั้นลงทีละนาที ฤดูร้อนทางเหนือผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะเช่นนั้น สีของนาข้าวตอนเจ็ดโมงเย็นจึงเป็นสิ่งที่ได้เห็นเฉพาะในปีนั้นและสัปดาห์นั้นเท่านั้น หากมีโอกาสมาฮิกาชิกาวะช่วงปลายเดือนมิถุนายน ลองเลื่อนเวลามื้อเย็นออกไปอีกนิด แล้วเดินไปตามถนนริมนาดูนะ