บ่ายแห่งการลงมือกับยูริโอะ เซกิ

ถามผู้นำคลับสำรวจงานฝีมือ ว่า "การสร้าง" ให้อะไรกับชีวิต

ดีไซเนอร์ ยูริโอะ เซกิ ย้ายมาตั้งรกรากที่ฮิกาชิกาวะได้กว่าสิบปีแล้ว เธอออกแบบผ้าและกระดาษภายใต้ชื่อ “ซัลเวีย” พร้อมเปิดเวิร์กช็อปย้อมและทอในเมืองนี้ และรับหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์ (Curator) ของคลับสำรวจงานฝีมือที่ ensembles

บ่ายของคลับเงียบสงบ ไม่ได้ห้ามพูดคุยกัน เพียงแต่ระหว่างที่จุ่มผ้าลงในไหคราม หรือสอดด้ายพุ่ง ทุกคนก็เงียบลงไปเองโดยธรรมชาติ คุณเซกิบอกว่า “เมื่อมือยุ่ง หัวก็ว่าง ความว่างนั้นแหละที่น่าจะเป็นความหรูหราที่สุด”

ไม่ต้องเก่งก็ได้

คลับสำรวจงานฝีมือไม่มีการสอบวัดระดับหรือเลื่อนขั้น ไม่จำเป็นต้องเก่งขึ้นกว่าครั้งก่อนด้วยซ้ำ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่มาเพื่อเก่งขึ้น แต่เป็นที่ที่มาเพื่อขยับมือ ผลลัพธ์เป็นแค่ของแถม” ดังนั้นคนที่มาครั้งแรกกับคนที่มาครั้งที่สิบจึงนั่งโต๊ะเดียวกันและลังเลเหมือน ๆ กัน และเมื่อเวลาผ่านไปก็จะเข้าใจว่าช่วงเวลาแห่งความลังเลนั้นเองคือเนื้อหาหลัก

วัสดุใช้ของจากฮิกาชิกาวะและบริเวณใกล้เคียงให้มากที่สุด สีเหลืองจากเปลือกหอมใหญ่ในไร่ กระสวยของกี่ทอที่ทำจากกิ่งไม้ในป่าใกล้ ๆ “พอรู้ว่าวัสดุมาจากที่ไหน สีก็ดูเปลี่ยนไปนะคะ” เมื่อยกผ้าที่ย้อมเสร็จขึ้นส่องกับแสงแดด มันเป็นสีของทิวทัศน์ฮิกาชิกาวะที่เคยเห็นที่ไหนสักแห่งจริง ๆ

บ่ายสี่โมง เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องเข้ามาทางหน้าต่างเวิร์กช็อป งานของวันนั้นก็ค่อย ๆ จบลง สิ่งที่นำกลับบ้านคือผ้าผืนเล็ก ๆ หนึ่งผืน แต่ผู้เข้าร่วมคนหนึ่งเคยพูดไว้ว่า “ทุกครั้งที่เห็นผืนนี้ ก็นึกถึงบ่ายอันเงียบสงบนั้นได้ แค่นั้นก็ทำให้หนึ่งสัปดาห์ที่โตเกียวต่างไปเล็กน้อย” สิ่งที่งานฝีมือมอบให้ชีวิต คงเป็นสิ่งแบบนี้เอง