ข้ามเส้นแบ่ง

โลกนี้เต็มไปด้วยเส้นแบ่ง การรู้จักอีกฝั่งก็คือการรู้จักฝั่งนี้ใหม่อีกครั้ง

เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนคนหนึ่งเดินทางจากโตเกียวมาเยี่ยมเรา

ขณะที่เราถามไถ่ความเป็นไป บทสนทนาก็เลื่อนไหลไปสู่เรื่องชีวิตในเมืองใหญ่โดยธรรมชาติ

เมืองใหญ่สะดวกและรวดเร็ว ของที่อยากได้ก็ได้มาในทันที ทั้งงาน การเรียนรู้ และสิ่งกระตุ้นก็มีมากมาย แต่ความสะดวกสบายนั้นกลายเป็นเรื่องธรรมดาได้อย่างรวดเร็ว พัสดุมาถึงภายในวัน รถไฟมาทุกไม่กี่นาที และเราก็ลืมนึกถึงใครสักคนที่ทำงานอยู่เบื้องหลังไปโดยไม่รู้ตัว

ชีวิตหมุนไปได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร เราจึงไม่รู้แม้แต่ชื่อของคนที่อยู่คอนโดเดียวกัน ล็อกประตูอัตโนมัติและใส่กลอนอีกชั้น บอกพนักงานส่งของผ่านจอมอนิเตอร์ให้วางไว้หน้าประตู เจอเพื่อนบ้านในลิฟต์ก็ไม่ทักทายกัน เมื่อวันเวลาเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้แต่คนใจดีก็ค่อย ๆ ลืมที่จะยื่นมือออกไปหาผู้อื่นด้วยตัวเอง

“ช่วงนี้ฉันเลิกใส่คอนแทคเลนส์แล้วนะ มองเห็นเบลอ ๆ นี่แหละกำลังดี”

ประโยคนั้นติดอยู่ในหูอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะมันทับซ้อนกับตัวฉันในสมัยที่อาศัยอยู่ที่ฮ่องกง เมืองนั้นก็สะดวกและรวดเร็วเช่นกัน กว่าจะย้ายมาอยู่ที่ฮิงาชิกาวะ ตัวฉันเองก็ได้ข้ามเส้นมาไม่น้อย

ในโลกนี้มีเส้นแบ่งอยู่ทุกหนแห่ง

เส้นที่ขีดบนแผนที่เพื่อแบ่งประเทศและภูมิภาค เส้นที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเพื่อแบ่งหมีสีน้ำตาลออกจากชีวิตของผู้คน และเส้นที่เราขีดขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว ว่า “ฉันคงทำไม่ได้”

โดยปกติแล้ว เราแทบไม่ได้สนใจเส้นเหล่านั้น ปล่อยให้เส้นอยู่ในที่ที่สะดวกต่อตัวเอง และใช้ชีวิตอยู่ในฝั่งที่คุ้นเคย

ดังนั้นบางครั้ง เราจึงลองก้าวไปให้ถึงอีกฟากของเส้นแบ่ง

ลองใช้เวลาที่แตกต่างออกไป ในชุมชนที่ต่างออกไป บนผืนดินที่ไม่คุ้นเคย ลองให้ตัวเองอยู่ในโลกที่ความรู้และค่านิยมเดิมถูกพัดหายไปสักพัก

เมื่อก้าวออกจากลานสกีที่จัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยไปหนึ่งก้าว โลกที่ไม่เคยรู้จักก็แผ่ออกอยู่ตรงหน้า ความนุ่มของหิมะใหม่ที่จมลึกถึงเอว ความเงียบที่ได้ยินเพียงลมหายใจของตัวเอง ประสาทสัมผัสที่หลับใหลอยู่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นทีละอย่าง

ที่ร้านอิซากายะในเมือง เจ้าของร้านจะพูดคุยกับเราจากหลังเคาน์เตอร์อย่างเป็นธรรมชาติ รู้ตัวอีกที เราก็กำลังคุยกับคนที่นั่งข้าง ๆ แล้ว

เมื่อผ่านฤดูหนาวในเมืองนี้ ตอนเช้าที่ไปถึงออฟฟิศ จะมีใครสักคนมาก่อนแล้วใส่ฟืนในเตาผิง ทำให้ห้องอบอุ่นรออยู่ เมื่อได้รับความอ่อนโยนเช่นนั้น เราก็นึกถึงสิ่งที่เกือบลืมไป ความสะดวกสบายของเมืองใหญ่เองก็ได้รับการค้ำจุนด้วยมือของใครสักคน และความภาคภูมิใจในงานของแต่ละคนเช่นกัน

การรู้จักอีกฟากหนึ่ง ก็คือการกลับมารู้จักฝั่งนี้ใหม่อีกครั้งด้วย

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องข้ามทุกเส้น มีสิ่งที่ผู้คนในแผ่นดินนั้นรักษาไว้อย่างทะนุถนอม และมีเส้นภายในตัวเราเอง เพื่อไม่ให้คิดว่าเข้าใจแล้ว เพียงเพราะอาศัยอยู่ได้ไม่นาน

สิ่งสำคัญคือการรู้ว่าตรงนั้นมีเส้นอยู่

รอบตัวคุณมีเส้นแบบไหนอยู่บ้างนะ

ฤดูหนาวนี้ ensembles จะลองเดินไปยืนใกล้เส้นเหล่านั้นสักไม่กี่เส้น

เพื่อข้ามไป เพื่อรักษาไว้ หรือเพียงเพื่อไปยืนอยู่ตรงนั้น

ไปด้วยกัน ให้ถึงอีกฟากของเส้นแบ่ง

บรรณาธิการบริหาร ensembles Magazine　ไดกิ นารุโอะ