ทิวทัศน์ที่มีราวตากข้าว

เหตุผลที่ข้าวตากมือยังคงอยู่ในยุคเครื่องอบแห้ง

“ฮาซากาเกะ” การพาดต้นข้าวที่เกี่ยวแล้วบนไม้เพื่อตากแดด ปัจจุบันกลายเป็นคำแทนความยุ่งยาก ถึงอย่างนั้น ที่ฮิกาชิกาวะเดือนตุลาคมก็ยังมีม่านข้าวตั้งอยู่เป็นหย่อม ๆ ผู้ที่พาดอยู่บอกว่า “แค่ส่วนที่กินเองนะ เพราะมันมีรสของแสงแดด”

ยามเย็น เมื่อแสงอาทิตย์ตกส่องแถวฮาซากาเกะ นาข้าวก็มีกำแพงสีทอง กลิ่นฟางแห้งหวานนิด ๆ มีคนที่จำกลิ่นนี้ว่าเป็น “กลิ่นของผลผลิต” และคนที่จำว่าเป็น “กลิ่นของความโล่งใจที่จบงาน” ทั้งสองคนเคยเป็นลูกของครอบครัวเกษตรกร

สองสัปดาห์ต่อมา ฮาซากาเกะถูกเก็บ นาก็กว้างขึ้นอย่างฉับพลัน กำแพงสีทองนั้นอาจเป็นสถาปัตยกรรมที่สั้นที่สุดในรอบปี